YeNideN doğduM...

Günlerden 1 Mart; doğumgünüm...

Saat 11 suları ve ben bunalımdayım.

Yaklaşık 3 senedir doğumgünümü kutlamıyordum ve bu sene doğumgünümde arkadaşlarımla eğlenmeyi, onlarla zaman geçirmeyi o kadar çok istiyordum ki; az kalsın hevesim kursağımda kalıyordu.

Sabah erkenden kalkıp, hazırlandım, süslendim. Keyfim pek iyi olmasada belki okulda kendimi iyi hissederim ümidiyle okula gittim.

Derse geç kaldığım için ders öncesi kimseyle kutlama hakkında konuşamadık ve ders çıkışı öğrendim ki; cumartesi günü kutlamaya karar vermişler.

Olacak iş değildi, bu kadar hazırlanma boşa gidemezdi, madem öyle ben yalnız kutlayacaktım. Bir hışımla okulu terkettim, okulun karşısındaki kafeye gidip tek başıma oturdum ve ağlamamak için gözlerimi tavana diktim.

Derken Begümle Emel içeri girdi. Üzüldüğümü farkedince, akşam birlikte bir şeyler yapma isteğimi zoraki kabul ettiler. Söylene söylene okula geri döndüm, cumartesi günü yapılacak kutlamaya katılmayacaktım; çünkü ben bugün kutlamak istiyordum. Buna gerçekten ihtiyacım vardı, hayatım sürekli yenilenen zorluklarla uğraşmaktan alt üst olmuştu ve ben mutsuzdum. Sanıyordum ki kimse beni sevmiyor, önemsemiyor, kimsenin umrunda değilim.

Ders çıkışı Kızılay'da oturup, bir şeyler içtik. İlk kez martini içmeyi denedim, denemelisiniz, güzeldi. Doğumgünümde kendimi mutlu etmeliydim. Yanımda sadece Deniz ve Emel vardı. Okul çıkışı bütün arkadaşlarımın işi vardı, hediyemi verdikten sonra her biri ayrı yöne dağıldılar. Hayatım boyunca aldığım en güzel hediyelerden biriydi. En sevdiğim tiyatrocu Haluk Bilginer' in "Jeanne d'Arc 'ın Öteki Ölümü" adlı son oyununa bilet, süperdi. Hediyemi verdiklerinde zaten gün boyu çok dolmuştum, gözyaşlarımı tutamadım.

Bütün can sıkıntımızla Emel'le otobüse bindik ve yol boyu kah ağladık, kah güldük. Artık gece eğleniriz ümidiyle, yalnız kalmayacağımın sevinciyle eve yaklaştık.

Kapıdan içeri girdiğimizde annemle, Selin bizi karşıladılar. Ben tam olanı, biteni anlatmaya koyulacaktım ki, Selin önce odana git, hediyeme bak beğenecek misin bakalım dediği için odama yönlendim.

Hayatım boyunca hiç bu kadar korkmamış ve aynı zamanda da hiç bu kadar duygulanmamıştım.

İşte burdaydılar ve beni unutmamışlardı.

Kapıyı açmamla bütün arkadaşlarımı karşımda bulmam bir oldu.

Ve ben çığlık atıp, kendimi yere bıraktım.

Dizlerimin üzerine oturdum ve karşımdaki öfkeli kalabalığı izledim.

Bütün gün benim için hazırlanmışlardı. Ben ise onlara kızıp, kapris yaparken; onlar söyleyip, söylememek arasında kararsız kalmışlardı. Öfkelenmekte çok haklıydılar, bütün gün dövecek gibi baktığımı bile söyleyenler oldu.

Fakat onlar da kabul etmeliler ki; gerçekten iyi rol yaptılar ve kutlamayacaklarına çok iyi inandırdılar. Çok sahtekarsınız ya. Bir daha size güvenmesem mi acaba?

Hayatım boyunca hiç böyle bir şey yaşamadım. Gerçekten çok duygulandım. Eski arkadaşlarımın da gelmesiyle ne kadar sevildiğimin bilincine vardım. Şimdi otobüste giderken veya başka bir yerde; aklıma, canımı sıkan bir olay geldiğinde; hemen kapıyı açtığım anı getiriyorum gözlerimin önüne ve başlıyorum gülmeye. Bu yüzden teşekkür ederim her birinize. Yürekten sevgilerimi sunmayı da borç bilirim. Bir anda hayatıma mutluluk kattınız, beni yaşamıma döndürdünüz.

Gerçekten son günlerde hiç iyi değildim ve buna ihtiyacım varmış, bunu siz gerçekleştirdikten sonra anladım.

Süprizi hazırlayan; Barış-Begüm-Caner-Dilek-Emel-Hüseyin-Nuri-Pelin-Seçil-Yasin-Zeynep onlara katılan Annem'e

Onların oyununa ayak uydurup yanımda olan; Baran-Berk-Gülen-Özgür-Selin'e

ve yanımda olamayıpta doğumgünümü hatırlayan; Baran-Ceren-Çağrı-Egemen-Gülru-Hakan-Neslihan-Nurbengü-Umut'a

Aileden; Babacığıma, Rukocuğuma, Ablacığıma, Enişteme ve diğer aile fertlerine teşekkür ederim.

İyiki varsınız; adını yazmayı unuttuğum kişilerden de özür dilerim.

(Not: İsimler alfabetik sıraya göredir. Daha sonra Begüm için özel sıralama yapılacaktır.)