Yazmayı seviyorum. Yazılarımla başbaşa kalmayı, hayatımdan bir şeyler katarak hikayeler yaratmayı, bazen çok hayata dönük; eğlenceli olmayı, bazen de tamamen içe kapanık; karamsar olmayı seviyorum.. Buraya yazdığım yazıların çoğu tabiki de her yazarın başına geldiği gibi, bir noktasında hayatımla çakışmakta, ancak çoğunluğu gözlemlere ve yaşanılabilir durumlara pay biçilerek hayal gücümle yazılmakta. Büyük bir aşkı anlatırken; büyük bir aşk yaşayamam, büyük bir yenilgiyi anlatırken de; büyük bir kayıp yaşayamam. Yazılarımla aramdaki bağ, sırlarım ancak birgün iyi bir yazar olursam-idolüm Marquez gibi-hayatım bütün okurlarım tarafından merak edildiği an; otobiyogrofimi yazdığım zaman öğrenilecektir.. Şimdilik bu kadar; yazılarımın keyfini çıkarın, yorumlarınızı yazmaktan kaçınmayın. İyi zaman geçirmenizi, hayatımı paylaşırken keyifli anlar yaşamanızı dilerim..

"editöR Notu"


Perşembe, Ocak 11, 2007

...HuZuRLa uYuMaK...


Bu sabah çok huzurlu uyandım. Uzun zaman sonra 6 buçukta yatmak yerine, bu saatte kalkmanın tadına vardım. Uyumak ne kadar güzel bir şeymiş. Uyumayı geçtim, huzurla uyumak bambaşkaymış.

Televizyonun karşısında dizi izlerken sızmak, sonrasında annenle babanın seni yatağına taşıması, annenin başucunda nazar duası okuyarak ve öperek seni uyutmaya devam etmesi...
İyiki annemle babam, benim annemle babam...


Gelmeleri, içime huzur doldurdu. Sevmeleri bambaşka, onlar sevince kimsenin sevgisine ihtiyaç duymuyor insan. Tabiki de arkadaşlar, dostlar, anne yarısı, baba yarısı olanlar dışında.
Artık geldikleri için mi huzurlu uyudum, sevilerek uyutulduğum için mi, yoksa annemin duaları mı yardımcı oldu bilemiyorum. Tek bildiğim sabahın köründe gayet dinç, mutlu ve huzurlu uyanmış olmam. Öyle güzel uyumuşum ki, uyandığımda "Hayat buyur gel, hiçbir şey problem değil bu andan sonra" diyebildim, gayet içim rahat olarak.


Özlemişim huzurla uyumayı, ne kötü bir rüya gördüm ne de uyandığımda gördüğüm rüyayı hatırlayabildim. Hava kapkara olmasına rağmen, gün çok güzel geçecekmiş gibi geldi.
Daha başka nasıl anlatabilirim ki duygularımı, iki sabahtır sevilerek uyanıyorum. Dün sabah geldiklerinde ikisiyle beraber uyumaya devam ettim, dün gece yatarken ikisi tarafından uyutuldum.


İyiki benimle beraberler ve aldığım her kararın arkasındalar. Yanlışımı gösterirken bile etkilenmememi sağlamaya çalışıyorlar ve beni korurken, benim sevdiklerimi de en az benim kadar koruyorlar. Arkadaşlarımla en az benim kadar iyi anlaşıyorlar ve eğlenceliler.

Annemle babamı çok seviyorum. Hayat onlara sağlık ve dilediklerini verir umarım. Aşkları hiç bitmemeli ve hiç nazara gelmemeliler.

Şimdi herkes ne olursa olsun gidip; annesiyle babasını bir kez olsun öpsün, uzakta iseler arayıp; sevgisini iletsin. Onlarla yaşanacak anlar sayılı; değerlerini bilmek lazım. Sonuçta arkanızı dönüp gittiğinizde bile, en büyük hatayı yaptığınızda bile; size sırtını dönmeyecek, sizi yürekten, vazgeçmeden sevebilecek, her zaman size bağlı, hayatınızdaki en önemli iki kişi onlar değil mi?


Anneee, babaaa; odanıza girebilir miyim? Sarılmaya geldim, aranızda yatmak istiyorum...

Hiç yorum yok: